دهان باز کنی

قلاب ها

به صلابه ات می کشند

هی ماهی جان

دریا را فراموش کن

روزی

حسرت همین رود خانه به دلت می ماند .

       روی صندلی چرخدار

        عروس

       روی زمین سرد

       مادر

       روی تخت بیمارستان

       عاشق

        حالا فراری ام

        برای زنی به اندازه من

        در چمدانتان جایی هست ؟ 

 

سرانجام این زخم کهنه

یاد میگیرد

که صبوری کند

و بی دلیل رویاهای فرو خورده ام را

در من به صلیب نکشد

به هر حال چیزی نمی گذرد

استخوانم به کارد می رسد

و این زنگار خورده بی رحم

تکه تکه

فرو می ریزد .

 

اصرار نمی کنم 

 بانویی اسیر را دوست بداری

از شهرزاد من

هزار شب دیگر باقی ست .

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

این روزها خلاصه بگویم بهاریم

عمری کلاغ بودم و حالا قناریم

بگذار با مسیر تو راهم یکی شود

دریای بیکران من اینک که جاری ام

تا انتهای وسعت این اسمان بیا

در انتظار لحظه ایینه داریم

پیدا نمی شوم مگر از جستجوی تو

آهوی نیمه جانم و از خود فراریم

شعری بخوان هوای دلم تازه تر شود

دستی بزن به تار تن بیقراریم